مجله فارس پلاس؛ حمیدباقری: اگرچه از ابتدای فعالیت‌های دانشجویی تا طلبگی با “جنبش عدالت‌خواه” همراه بوده و هستم و همیشه به صورت کلی جنبش را انقلابی‌ترین تشکل دانشجویی کشور می‌دانسته‌ام.

اگرچه معتقدم “مشق نانوشته غلط ندارد” و کسانی که احساس هویت خودشان را درون نفی دیگران علی الخصوص بچه‌های جنبش می‌دانند درون غلط محض می‌دانم. ولی بد نیست بعضی داشته‌ها و یافته‌های امروز خود پس از قریب به ۱۰ سال همراهی با جنبش را مرور کنم.

نخستین حضور جدی‌ام درون برنامه‌های جنبش، شرکت درون تحصن مقابل “دادگاه ویژه روحانیت” درون حمایت از “طلبه سیرجانی” بود، طلبه‌ای که ازبرای مبارزه با بی‌عدالتی‌ها پیاده روی از سیرجان تا تهران را شروع کرده بود!
آن وقت اعتراض‌ها را آنقدر ادامه دادیم تا طلبه سیرجانی با ورود مستقیم رهبری به قضیه آزاد شد. 
فعالیت‌هایمان درون جنبش ادامه داشت تا اینکه تلاش طلبه سیرجانی ازبرای مبارزه‌، ۲سال پس درون شکل تحصن درون حرم عبدالعظیم حسنی خود را نشان داد و ما نیز با احساسات جنبشی و دادخواهانه خود باز از کنار این تصمیم ساکت نگذشتیم، اتوبوسی کرایه کردیم و اردوی حمایت از طلبه سیرجانی از دانشگاه‌های مختلف شیراز به سوی حرم عبدالعظیم را ترتیب دادیم.

اگرچه طلبه سیرجانی انسانی با اخلاص و باصفا بود، ولی نتیجه سبک مبارزه منفی وی، انباشت خشم و نفرت از جمهوری اسلامی و ناامیدی از اصلاح بود.

امروز هم پس از بیش از ده‌سال از آن قضیه، عوض انباشت تجربه‌ها و داشته‌ها، باز بارها و بارها همین مسیر غلط، درون جنبش عدالت‌خواه پی‌گرفته می‌شود.

هم اکنون هم از گزینه‌های اصلی جنبش ازبرای مبارزه با بی‌عدالتی، تجمع و تحصن و درگیر شدن با نظام هست، نمونه‌هایی از جنس دادخواهی فدائیان اسلام درون نظام طاغوت و انگار نه انگار که انقلابی صورت گرفته و ظرفیت‌های فراوانی ازبرای حرکت به سوی عدالت و آرمان‌ها فراهم شده هست. 

این درون حالی هست که دوستان جنبش تجربه‌های موفقی چون ورود کارشناسی و دفاع منطقی از آرمان‌های انقلاب، درون عرصه قرارداهای مختلف میان‌المللی را پشت‌سر گذاشته‌اند.

 درون ماجرای ده ونک شاهد دو رویکرد مختلف از دوستان عدالت‌خواه بودیم:

 یک رویکرد افشاگری و فریاد زدن و… که نه تنها فایده‌ای ازبرای اهالی ده ونک نداشت بلکه منتهی به بازداشت و دادگاهی شدن آن عزیز و ناامیدی مردم از اصلاح شد.

 یک رویکرد نیز ورود یک تیم حقوقی و تحقیق اسناد و مدارک و فعالیت‌های از این دست بود که توانست نقش بسیار موثری درون دفاع از حق مردم آنجا داشته باشد و امیدها را ازبرای اصلاح زنده نمود.

 نمونه‌ دیگری از ورود جنبش ازبرای استفاده کردن از ظرفیت‌های قانونی کشور، شکایت از “وزیر سابق مسیر” تحت عنوان “تضییع اموال عمومی” بود. 
خبری که حکایت از رشد یافتن گفتمان عدالت‌خواهی ازبرای ورود به عرصه مبارزه مثبت و انقلابی‌گری درون متن حرکت تمدنی داشت.

انتهای پیام/